Angkor Wat to największa, najważniejsza i najbardziej znana świątynia buddyjska w kompleksie Angkor, położonym w prowincji Siem Reap w Kambodży, dzieło Suryavarmana II (1113-1150 n.e.). Jest to najlepiej zachowany przykład architektury Khmerów. Leży 1,3 km na południe od miasta królewskiego Angkor Thom. Słowo Angkor to miejscowa forma słowa nokor które pochodzi od sanckryckiego słowa nagara, oznaczającego miasto. Wat to słowo oznaczające świątynię we wszystkich krajach Indochin oraz m.in. w Birmie, czy Tajlandii. Słowa Angkor i Wat razem oznaczają “Miejska Świątynia”. Jego piękno i rozległość są tak wielkie, że wielu uważa go za jeden z siedmiu cudów świata (średniowiecznego). Angkor Wat został zbudowany jako świątynia hinduistyczna, potem zaadaptowany przez buddystów - przez wstawienie nielicznych figur i symboliki buddyjskiej do ruin swiątyń.
Sieć rzeczna Kambodży jest dobrze rozwinięta. Prawie cały obszar kraju znajduje się w dorzeczu Mekongu. Dział wodny I stopnia stanowią pasma Gór Kardamonowych i Gór Słonia. Rzeki na wschodnich zboczach tych gór spływają do jeziora Tonle Sap, a na zachodnich do Zatoki Tajlandzkiej. Osią hydrograficzną kraju jest Mekong płynący na terenie Kambodży w kierunku południowym na odcinku ok. 500 km. Drugim ważnym elementem hydrograficznym kraju jest Tonle Sap o powierzchni od 2600 km² w porze suchej do 10400 km² w porze deszczowej. Z Tonle Sap wypływa rzeka o tej samej nazwie, która podczas pory suchej płynie na południe w kierunku Mekongu. W czasie pory deszczowej nadmiar wody w Mekongu powoduje cofanie się wód rzeki w kierunku jeziora, które rozlewa się w centralnej części niziny. Jego głębokość wzrasta wówczas z 1-3 m do 12 m. Z tego powodu zbiornik ten posiada jedne z najliczniejszych zasobów ryb słodkowodnych na świecie. Doroczne wylewy wód Mekongu przyczyniają się także do akumulacji żyznych aluwiów na terenie równiny centralnej. Inne większe rzeki to: Tonle Srepok, Tonle San, Stung Sen, Stung Sreng, Stung Chinit, Prek Chhlong, Sangke.
75% powierzchni kraju zajmuje równinna, aluwialna Nizina Mekongu, wypełniająca stare zapadlisko tektoniczne osadami czwartorzędowymi. Przez jej wschodnią część przepływa główna rzeka kraju Mekong, a w zachodniej części leży rozległe jezioro Tonle Sap. Na południowy wschód od równiny leży wierzchołek delty Mekongu, rozciągającej się na terytorium Wietnamu w kierunku M. Południowochińskiego. Centralna równina oraz delta otoczone są pasmami górskimi od południowego zachodu (Góry Kardamonowe i Góry Słonia oraz od północy Góry Dangrek). Góry Kardamonowe (najwyższy szczyt kraju – Aural 1771 m n.p.m.) i Góry Słonia tworzą naturalną barierę fizycznogeograficzną ciągnącą się wzdłuż całego wybrzeża (małe przybrzeżne wyspy, największa w zatoce Kompong Som). Góry Dangrek stanowią naturalną północną granicę kraju. Na wschód od Mekongu teren stopniowo podnosi się w kierunku Gór Annamskich. Pomiędzy obszarami górskimi a równiną centralną rozciąga się równinny obszar przejściowy o średniej wysokości nieprzekraczającej 200 m n.p.m.
Kambodża leży w południowo-wschodniej Azji, na półwyspie Indichińskim, granicząc z: Tajlandią, Laos i Wietnamem. W centralnej części kraju znajduje się rozległa Nizina Mekongu (najwięjsza rzeka kraju), która jaest zapadliskiem tektonicznym wraz z ilzolowanymi wzniesieniami których wysokośc osiąga nawet 600 m. otoczona jest ona od południowego - zachodu przez Góry Kardamonowe z najwyższym szczytem Aural (1813 m n.p.m.), od północy prze wąski grzbiet Dangrek oraz od wschodu przez odgałęzienia Gór Annamskich (Płaskowyż Centralny - wysokość do 1103 m). Wybrzeże Zatoki Tajlandzkiej jest nizinne. Wzdłuż wybrzeża znajdują się małe przybrzeżne wyspy, z których największa znajduje sie w Zatoce Kompong Som. Kambodża charakteryzuje się gęstą siecią rzeczną.
